هنر گفت وگو مثل هر هنر دیگری ترکیبی از ظرافت، باریک بینی و کارکردِ خلاقانهه. هنری که در ایجاد روابط شخصی و حرفه ایِ سالم، به ما کمک می کنه. وقتی حرف از گفت وگو پیش میاد، همه ما فرد یا افرادی رو به خاطر میاریم که قِلق این کار رو خوب میدونن. اونا می تونن با هر کسی و درباره هر موضوعی خیلی راحت گفت وگو کنن. درسته که این جور افراد به طور مادرزادی استعداد سخنوری دارن، اما خوشبختانه امکان پرورش و تسلط یافتن بر مهارتای گفتاری هم هست. مقاله زیر به بررسی نکات مؤثری می پردازه که می تونن به طور زیادی مهارتای گفتاری مون رو پیشرفت دهند.

 

تصور ما از گفت وگو، یک تجربه سرگرم کننده س. گفت وگو، شامل رفت و امد شخصیِ دو نفر یا بیشتر، درباره موضوعاتِ مورد علاقه شون می شه. اما واسه خیلی از مردم، گفت وگو باعث نگرانی می شه. اونا دلواپس هستن که حرفی واسه گفتن نداشته باشن یا نتونن به گفت وگو ادامه.

ادامه دادن به یک گفت وگو، یه جور هنره. هنری که در ظاهر، خیلی از ما بدون اون هستیم. در این مقاله به شما نشون میدیم، چه جوری این «هنر رو به نابودی» رو یاد بگیرین و با بقیه گفت وگوهای مفید و لذت بخشی داشته باشین.

گفت وگو چیه؟

تعریف گفت وگو:

«دوستی، صحبت/ گفتگو، اخلاق یا رفتار آشنا.»

فرهنگ لغات انگلیسی چمبِرز (Chambers)، چاپ۱۹۸۹.

به بیان دیگر، گفت وگو همون صحبت کردن با دیگری، بیشتر به طور غیررسمیه.

پس با توجه به این تعریف ساده، به چه دلیل سخن گفتن کار سختی به نظر می رسه؟ شک نداشته باشین تقصیر اجداد ما نیس. بعضی مفسران، مشکل رو به رشد رسانه های اجتماعی، نسبت دادن که بر «ارسال پیام» تأکید می کنن و این تأکیدِ «خودمحورانه» کار رو سخت می کنه.

اما کار از کار نگذشتهه. نه تنها میشه مهارتای گفتاری رو یاد گرفت و ارتقاء داد، بلکه انجام اون به راه شگفت انگیزی آسونه، به ویژه اگه قوانین ساده ی زیر رو رعایت کنین.

قوانین گفت وگو

۱. گفت وگو مثل یک خیابون دو طرفه

اولین و مهم ترین قانون گفت وگو اینه که موضوع اون فقط درباره شما نیس، بلکه درباره هر دو نفریه که با هم گفت وگو می کنن.

اگه هر یک از دو طرف، تک گویی کنه، دیگر گفت وگویی در کار نیس. سعی کنین در هر گفت وگویی، بین شنیدن و صحبت کردن، تعادل برقرار کنین. اینجا جاییه که رسانه های اجتماعی (با تأکیدی که روی انتقال پیام دارن) اثر بدی روی نحوه ی سخن گفتن ما دارن. ما عادت کردیم، نظرات خود رو به شکل یک طرفه اعلام کنیم و اون وقت اگه کسی اعلام نظر کرد (کامنت گذاشت)، واکنش نشون دهیم . این عمل شاید، مثل شروع یک گفت وگو باشه، اما وقتی با کسی رودررو صحبت می کنین، مؤدبانه نیس با اعلام یه طرفه ی نظرات خود، گفت وگو رو شروع کنین.

به جای این کار، سعی کنین واسه ایجاد زمینه مشترک گفت وگو، پرسشی رو مطرح کنین. مثلا: «شغلت چیه؟» یا حتی «هوا خوب نیس؟»

با این روش نشون میدید که قصد دارین یک گفت وگوی دو طرفه داشته باشین.

بهترین پیشنهاد

همه دوست دارن گوش شنوا واسه حرف هاشون داشته باشن و نظرات شون پرسیده شه. اگه گفت وگو کسل کننده شده یا احساس می کنین بیشتر از اون چه باید، حرف میزنین، از سوالای زیر استفاده کنین:

– «نظر شما در این باره چیه؟»

اگه واکنشی رو که می خواید دریافت نمی کنین، سوالایی مثل این رو امتحان کنین:

– «اما شاید شما از این (موضوع مورد بحث) خوشتون نیاد. شما به چی علاقه دارین؟»

۲. صمیمی و مؤدب باشین

لبخند زدن و مهربون بودن باعث موفقیت شما در گفت وگو میشه. همه ما ترجیح میدیم با کسی گپ بزنیم که مهربون و دوست داشتنیه. اما چیجوری به این هدف برسیم؟

۱. ایجاد تفاهم

شما می تونین با ایجاد زمینه های مشترک و فقط با لبخند زدن و استفاده از زبون بدنی گیرا و مثبت، تفاهم رو بسازین.

۲. مهربون باشین

از هیچکی بدگویی نکنین. از این گذشته، شاید کسی که شما بدگویی اش رو می کنین، بهترین دوستِ فرد مقابلِ شما باشه. حتی اگه این طور هم نباشه، شاید این فرد علاقه ای به غیبت کردن نداشته باشه (شمام نباید اینجور علاقه ای داشته باشین).

۳. سعی کنین در اولین آشنایی از موضوعات بحث برانگیز دوری کنین

پس از آشنایی بیشتر با افراد، ایرادی نداره از سیاست صحبت کنین، اما در اولین آشنایی، به زمینه های مشترک براتون کافیه. واسه همین خیلی از افراد، در گپا، صحبت از آب و هوا رو واسه ایجاد زمینه مشترک انتخاب می کنن.

اهمیت «گپ زدن»

کلا «گپ زدن»، صحبتای کوتاه درباره مسائل جزئی یا غیرجنجالی مثل آب وهوا، خبره های جدید یا شغل و زندگی افراده. بعضی افراد وانمود می کنن از گپ زدن به خاطر بی ارزش بودن اون، نفرت دارن، اما امتیاز گپ زدن اینه که به شما اجازه می ده پیش از گفت وگو، یک زمینه مشترک بسازین، بدون اینکه، بیشتر از حد عادی، از احساسات تون مایه بذارین. شاید این امتیاز واسه درون گرایان، اهمیت ویژه ای داشته باشه.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   چه جوری ماشین خود رو به بالاترین قیمت ممکن بفروشی

هر قدر هم، گپ زدن با کسی واسه شما خسته کننده باشه، بهترین کار اینه که «نه» نگید!

کاری کنین گفت وگوی شما قابل احترام پایان یابد، مثلا بگید: «من الان باید برم و قبل اینکه فلانی بره، فلان چیز رو ازَش بگیرم. واقعا از صحبت باهات خوشحال شدم.» یا «لطفا منو ببخش. به فلانی قول دادم، کمکش کنم و الان باید برم.»

۳. به چیزی که طرف مقابل می گه، واکنش نشون بدین

واسه این که واکنش رو راست ای به حرفای طرف مقابل نشون بدین، باید شنونده ی خوبی باشین. نمی تونین سکوت کنین و فقط به این فکر کنین که وقتی نوبت به شما رسید، می خواید چه بگید. با این حال، حقیقت اینه که بیشتر ما دقیقا همین کار رو می کنیم.

توجه کردن به بقیه و چیزی که میگن، مهمه. شما باید به زبون بدن اونا هم توجه کنین.

اگه فکر کردن به اینکه در جواب چه بگید، واسه شما سخته، از چند «بین جمله» استفاده کنین، مثل:

– «این خیلی جالبه. واقعا منو به فکر انداختی!» یا

– «خدای من! رقابت برانگیز به نظر می رسه، باید درباره ش فکر کنم. هیچوقت این طوری بهش فکر نکرده بودم.»

این روش نه تنها زمان کافی واسه فکر کردن به موضوع مورد بحث رو به شما می ده، بلکه به یه جور، تعریف از شخصیه که شما با اون صحبت می کنین.

۴. واسه کمک به فردی که کمتر در گفت وگو مشارکت می کنه، علامت بدین

زمانی که گفت وگو خوب پیش میره، هر دو طرف به طور طبیعی فرصت صحبت کردن پیدا می کنن. با این حال، اگه یافتن فرصت صحبت واسه یکی از دو طرف سخت باشه، واسه اینکه به فرد دیگر نشون بدین نوبت صحبت کردن اونه، می تونین بهش علامت بدین یا به قول معروف براش سیگنال بفرستید.

عادی ترین نوع علامت دادن در گفتگو استفاده از «سوالات کوتاه» است، هم سوالات باز و هم سوالات بسته.

سوالات بسته، جواب شون بله یا خیره:

می تونین بین گفت وگو، این جملات رو هم به کار ببرین: «موافق نیستی؟» یا «بهت خوش می گذره تو مهمونی؟» با این نوع سوالا، از فرد مقابل انتظار ندارین توضیحی غیر از بله یا نه بده.

سوالات باز، جواب شون طولانی تره:

با این سوالات از فرد مقابل می خواید وارد گفت وگو شه یا یعنی، واسه مشارکت در گفت وگو از اون دعوت می کنین. سوالات باز، بیشتر اینطور شروع می شن: «چه جوری …؟» یا «به چه دلیل …؟»

۵. رابطه احساسی برقرار کنین

بدیهیه که میشه یک گفت وگو رو در سطح گپ زدن نگه داشت، بدون این که حرف مهمی گفته شه.

اما گفت وگو می تونه راهی باشه واسه فهمیدن این که واسه شناخت بیشتر فرد مقابل و رابطه برقرار کردن با اون، تمایل دارین یا نه؟ پس، استفاده ی درست از گفت وگو واسه ایجاد رابطه احساسی، مفیده.

نکته مهم، به اشتراک گذاشتن اطلاعاتِ درسته.

این بهش معنیه که واسه به اشتراک گذاشتن علایق و خودِ واقعی تون، صادق باشین و طوری رفتار کنین که فرد مقابل هم از شما الهام بگیره و اطلاعاتِ درستی رو در مورد خودش با شما به اشتراک بزاره.

بهترین پیشنهاد

این به اشتراک گذاری، حتما نباید درباره موضوعات بسیار مهم باشه و می تونه خیلی راحتِ نمونه های زیر باشه:

– «این هوای آفتابی چقدر عالیه! می خوام آخر هفته با پاروی قشنگی که داریم برم قایق رانی.»

این اطلاعات در گفت وگو، میدون رو واسه فردِ دیگر باز میذاره تا مثلا بگه:

– «بَه! قایق رانی می کنی؟ منم قبلا پارو می زدم. کجا می رفتی؟» یا

– «آره! هوای دلچسبیه! منم رفتم پیاده روی. تو این هوا باید بیرون بود، نه؟»

یا حتی:

– «تحمل گرمای آفتاب واسه من سخته، اما بچه ها دوست دارن تو استخر روباز شنا کنن.»

این جوابا همه با هم فرق دارن، اما یک رابطه احساسی رو با فرد دیگر به اشتراک می ذارن و به ادامه گفت وگو کمک می کنن.

علاقه نشون بدین تا به شما علاقه نشون بدن

تموم این ایده ها شاید در یک جمله خلاصه شن:

اگه به صحبت کردن با بقیه علاقه نشون بدین، بقیه هم به صحبت کردن با شما علاقه نشون میدن.

علاقه نشون دادن، باعث موندگاری گفت وگو می شه، چون شما واقعا می خواید درباره فرد مقابل بدونین و با بیان علائق خودتون به روند گفت وگو، کمک کنین.

از طرف دیگه، اگه به چیزی جز خودتون علاقه نشون ندین، از نگاه بقیه کسل کننده هستین و اونا مشتاق گفت وگو با شما نیستن. ما این اخطار رو به شما میدیم!

منبع : skillsyouneed.com

دسته‌ها: آموزشی